Witaj!

To znowu ja...
Piszę, aby przekazać Ci co u mnie, po tak długim czasie.
A wiele się działo... W końcu minęły dwa lata od mojego ostatniego listu...
Wydawało się tak krótko, a tu się okazuje, że to aż dwa lata.
Przez ten czas ubyło, ale także przybyło Ci wiele wielbicielek. Bilans w zasadzie jest wysoki.
A ja nadal tutaj tkwię.
Sama.
Z resztą, nieważne. Chociaż, obawiam się, że przyzwyczaiłam się już do bycia samotną.
Ale nie rozwódźmy się nad moim stanem, w końcu nie po to piszę.
Pamiętasz Kaśkę? Moją przyjaciółkę, opowiadałam o niej w tamtym liście.
Rok temu, z mojej z resztą winy, jakoś tak nasze drogi się rozeszły... Smutne, co? No i wtedy też, chciałam za wszelką cenę zerwać z myśleniem o Tobie, ze wszystkim co się z Tobą wiązało. Chciałam odnaleźć prawdziwą siebie, a Ty mi w tym przeszkadzałeś.
I wiesz, że się udało?
Naprawdę, ale tylko na jakieś 9 czy 10 miesięcy, bo potem nowa Beata zaczęła tęsknić za tym co było wtedy. Za Przyjaciółką. Za Tobą, chociaż raniłeś, to nie tak jak to życie. A kiedy miałam Ciebie przynajmniej miałam do kogo uciekać. Bo miałam ją i Ciebie.
Wróciłam. Ni z tego ni z owego, tłumiąc w sercu strach, że nie będzie chciała ze mną rozmawiać, że mi powie, że miałam swoją szansę, zadzwoniłam do niej. I wiesz co usłyszałam?
To co czułam. Że też za mną tęskniła. Że też się bała.
Nigdy jej za to nie przeproszę, chociaż ona mówi, że mi przebaczyła.
Dobrze mieć kogoś takiego jak ona.
Mam ją dzięki Tobie, więc Tobie też dziękuję z całego serca raz jeszcze...
Zauważyłeś pewnie, że ten list jest inny niż poprzedni... Jest taki... Zimny? Też zauważyłam.
Może to dlatego, że jeszcze nie potrafię do końca okazywać moich uczuć. Niby to są te stare uczucia, ale jednak to coś nowego.
Przez ten czas izolacji, uświadomiłam sobie, że świat nie jest tai jak sobie początkowo wyobrażałam.
Poznając Ciebie, miałam już jakieś pojęcie o tym. W miarę realistyczne. Potrafiłam krytycznie patrzeć na to co mnie otacza. Ale teraz już wiem.
Życie mnie boli.
Ale nie myśl, że mam jakieś popędy samobójcze. Nie. Po prostu wiem, że ja tutaj nie pasuję. Że muszę być gdzieś indziej, i już wiem, że będę.
O rodzinie już nie myślę. Pogodziłam się z tym, że zawsze będę żyć z tym nierealnym wyobrażeniem o kimś idealnym i, że ten ktoś nigdy się nie zjawi.
Będę mieć psa, kurę, królika, Kaśkę, jakieś fajnie urządzone mieszkanie, pracę, która mnie satysfakcjonuje...
Cholera, czytając to robi mi się niedobrze... Co ja gadam?
Gdzie się podziała ta mała dziewczynka, wierząca w wielką miłośc? W to niebo oglądane razem z tym z kim się dzieliło wszystkie marzenia? W miłość tak mocną, że trwającą dłużej niż do końca świata?
Gdzie ta dziewczyna, patrząca na świat oczami dużego dziecka? Optymistyczna, uśmiechnięta, ufna? Ta która pierwsza Cię pokochała?
Uciekła? Zginęła? Zniknęła?
A może po prostu, upchałam ją gdzieś na dnie, żeby mi nie przeszkadzała? Może przebrałam ją w czarne ciuchy, umalowałam, uczesałam, i kazałam mówić tylko to co mi się podoba? Może kazałam jej udawać mnie?
Stłumiłam samą siebie, myśląc, że taka nie jestem.
Pamiętasz?
Byłam taka... Taka... Dziecinna... Taka kochająca... Taka... Inna...
Powiedz mi, która z nas to ja prawdziwa?
W którą z nich wierzysz?
Czy powiesz, że kochasz tą mała dziewczynkę, która mówiła Ci tyle rzeczy o miłości, i marzeniach o życiu. Tą dziewczynkę, która oddałaby za Ciebie wszystko, bylebyś jej nie zostawiał.
Czy podejdziesz, przytulisz i powiesz, że to ona jest tą o której śniłeś?
Czy może wolisz, tą która zamiast słuchać Twoich czułych słówek zatka uszy słuchawkami z Children Of Bodom czy Guns'n'Roses, zamacha Ci przed oczami dłonią i oświadczy, że miałeś swoją szansę? Że nie potrafi Ci zaufać, że Cię kochała, ale nie wie czy teraz nadal kocha. Tą która rozpłacze się, rozmazując sobie pod oczami czarny tusz, i krzyknie, że tak! Kochała Cię! No i co z tego skoro Ciebie to i tak nic wtedy nie obchodziło!?

A może wybierzesz tą, która pod tym czarnym pancerzem ma serce tamtego dziecka? Tą która Cię kocha, ale już nie wie jak bardzo. Ta która nie wie co Ci powiedzieć abyś zrozumiał. Bo życie nauczyło ją, że najpierw niech mówi rozumiem a potem sercem. Bo życie nauczyło ją, że jeśli ktoś zranił ją, to niech ona rani jego. Bo nie może ufać, tak jak ufała.


Pomyśl, która z tych dziewczyn jest prawdziwa. Która z nich pisze te listy. Może Ty jeden będziesz wiedział.


Beata.